psychomama
  • O NAS
  • PARENTS FIRST
    • LOVE FIRST
    • ME FIRST
    • CHILD FIRST
    • LOVE MONDAYS
    • MENTOO
  • REKOMENDACJE
  • KSIĄŻKI
  • MATCHA TALKS
  • EXPERT TALKS
  • SKLEP
PSYCHO LIFE

What I learned when I lost my vision (literally not metaphorically) Warsaw, Paris

psychomama_Julia 20 września 2015
napisane przez psychomama_Julia 20 września 2015

 

I am in Paris. It was supposed to be a magical, romantic and enrapturing visit, but it’s not. I am too late for it to be romantic, too blind for it to be enrapturing, and in far too reflective mood for it to be magical.

Last Friday, when I imagined that on Monday I’d still be in the hospital instead of being at the Okęcie airport, I felt very sad. So sad that nurses put me into a single room so that no one would drown in my pool of despair :). Despite the photophobia, the impaired vision, the nausea after the morning antibiotics and steroids that I have to take and lost meeting which I was very much looking forward to, in the end – I’m here, in Paris, and I can SEE.

Couple odd things I learned from this experience:

1. better play than complain

Being a control freak, I find it hard when things do not go according to my dreams and plans. Very hard. The fact that I can’t see adds to my feeling of lack of control over everything around me. The only way for me to cope with it is to play a game which I don’t really like, but which always makes me feel better:

Find as many reasons as possible for why things are better than they were supposed to be:

I still can’t see any contours, which makes everything look as if I lived in a fairy tale. But it means that all the people are beautiful, have perfectly smooth skin and are always smiling.

I’m still pretty bad at estimating my distance to objects, so I stumble a lot. It is actually quite funny and perhaps this is why people help me a lot, especially since I probably behave a bit like a blind person. They help me with my bag at airports, let me skip queues to cabs and bring extra food for me to taste in restaurants (maybe I look not only blind but also famished).

My eye still hurts, but the pain is not even close to what it was in the beginning. It made me realize what a blessing it was and will be to see clearly and without pain for many years.

I’m still afraid that my eyesight will never be as good as before, but thanks to that I exercise more diligently, feeling that I have a reason to, and I train being here and now and lot letting myself venture too deep into the future.

2. Why did this happen to me?

I used to ask myself this question all the time… I mean, everybody does to some extent, but I was doing it very often. Everything that did not go according to plan had to pass through the labyrinth of various versions of “why did this happen to me”.

After several events in my life when something went totally against the plan: having my spine broken, repeated leg surgery, damaging breakup and cancellation of a trip involving 12 flight tickets – after all of this – I stopped asking myself the question “why me?” so often. And when I did, I was no longer feeling grief but rather trying to find a kind of philosophic and symbolic answer to that question. In the end, why should it happen to anyone else? I changed “why me” on “why not me”?

 However, losing eyesight completely for several days really shocked me. It provided me with a perspective that made me realize that my life might not be as terrible as I sometimes think.

You can write a lot, go to therapy or even graduate from psychological studies, but unless you go through something that can turn the chemistry of your body upside down, you will always need a reminder.

So my theory is that such things happen to us because we lose awareness, get stuck in a rut, lose concentration and set our priorities in a wrong way. It was not enough for me to tell myself that my life is OK and to hear others tell me that my life isn’t that bad, especially when compared to life’s other people. I had to EXPERIENCE it. 

Maybe we need to become lost sometime so we can be happy again after finding our direction. And perhaps we need to lose something to realize the joy of possession. Mayby it’s the only way.

3. There is only plan A

When in hospital, I made a decision that I refuse to create a plan B. Plan B is always a worse option, and my whole self is against choosing worse options. I made a deal with myself that I will discuss plans B, C and D, but only once. And then I’m going to scrap them. When you don’t have a plan B, you know that plan A is your only option. This is what gives me the strength to fight. Considering plans B, C and so on does not help me. Maybe it works for others, but not for me.

I know everyone had good intentions and wanted to do their best, but telling me that I still have the other eye or the option to undergo corneal transplant – didn’t help me or give me the strength to fight. I want to have 2 eyes. Two MY eyes. I like my eyes and I do not want to have any other.

I still don’t know whether I’ll regain my eyesight completely. However, I made a decision: plan A is all I have and I’m going to implement it until the person I trust the most, my doctor, tells me I should give up.

For now, however, I’m going to stick to plan A without exceptions and feeling pity for myself.. I’m going to take medicines, although they make me nauseous, squint my eyes and spend a fortune on anti-ageing creams (during the last weak I squinted more than during my whole life before) I’m going to constantly visualize my eye healing and the the small hole in my cornea vanishing.

4. I’m like a rabbit. I need a carrot.

A stick only beats me to the ground. In my situation only a carrot can help me get out. Although I’m a natural born warrior, what I need now is faith. I can create challenges myself. I already know myself and this is why I made things clear at the hospital and communicated what I need. You already told me about complete loss of eyesight, amoebas, parasites that ate my cornea and eye transplantation. I understand that the situation is bad. I already know the facts but now I have to forget about them in order to focus on the healing.

When I was going with my doctor in elevator to examine my eye under the microscope, told him: I DON’T WANT TO KNOW WHAT YOU WILL SEE THERE. I want to know what to do in order to make me see again. I DO NOT want not listen about the worst-case scenario. There will come a time for that. Now is the time to fight, not worry.

When exam was finishes he says: will you manage to walk yourself to your room? We will talk about it – and I see later.

Later he came, before he open his mouth I said: remember – today I don’t want any more bad news without solution and he said: I came because I don’t have any bad news. Or good one. I have no news. I just wanted to make sure you ok and let you know we all will fight for your eyes. So stop worring so much and go to sleep.

5. There’s only now

The most difficult question THAT I WAS ASKED DURING THAT TIME was: How did this happen? Why would that be important to me NOW?

Really, what does it matter NOW??!!!! 

Further questions also didn’t help: Did you wear your contact lens correctly? Probably you got it during one of your travels. You should’ve been more careful. Are the doctors’ forecasts positive? Are you ever going to see again? All those comments were made with care in mind, but the only thing that that gave me energy were the “funny” ones.

I needed to focus on positive things more anything else, so I really appreciated any funny comments – I guess that losing oneself in laughter works a bit like a painkiller.

The first thing Karolina said when visiting me was:

“Julia! Stop crying immediately!

“Why?”

“Because it’s bad for your eyes.”

“No it isn’t. I asked the doctors about it.”

“Oh. Ok, then cry all you want. I’m going to bring you some tissues. Are normal ones ok? Or do you need something sterile?”

Most of the positive things that I listed in item 1 are the ideas of my friends who clearly decided that the situation is not too scary to be funny. And for that I’m very grateful to them.

I don’t want pity. I want support. This is why I appreciate Zuza so much. She was the head of the team who rescued me in Konstancin (my spine operation) and later she called me while being on leave:

“Juluś, I heard that thing’s are not pretty again, huh? How are you doing? Do you want to talk? Can I do something for you? Maybe visit you? No? Ok, but if you wanted us to, just give me a call and we’ll be there on the double!”

And then there is Magda, who was in the management of that same committee from Konstancin and visited me later. She brought half of a grocery store – more than I keep in my own fridge. She also brought magazines, soups and a four-leaf clover (how great person and friend you should be to give your own good luck charm?!). We talked about sheepskin coats, guys, fashion, designing, working in an advertising agency, holidays in Mallorca and everything other than how I got into this situation and what is going to happen with my eye.

6. Wear you crown and hold your head up high

I HATE PITY TOWARDS OTHERS and self-pity. It’s the worst kind of venom, one that we poison both ourselves and others with.

Feeling pity means that we don’t believe in the dignity of the other person, that we don’t believe they can’t cope with whatever’s troubling them. We DON’T believe that they have enough strength. We think that we’re better than they are, so we have to take complete care of them.

But the worst kind of pity is self-pity. I know this very well, because it was a friend of mine for many years. Particularly at times when I asked the questions: Why me? It was with me for a long time, so I had an opportunity to test it. And now I know it’s not a friend one might think it is. It’s like a parasite that takes away strength, dignity and energy to fight. It makes a dwarf out of a giant. It’s fruitless and castrating. And soon after we start wallowing in it we can write a book of the volume similar to an average work of Dostoyevsky on how miserable life made us.

Sure, one can get angry, cry and grieve for a while, but then you have to get up, shake yourself from the dust, put the crown on your head and move on!

Jan Kolski is one of the wisest people I’ve ever met. He once told me how he backed out from filming his movie under pressure of the producers with whom he had a disagreement. “But Janek, you cared so much about it,” I said. And then he told:

I did. I still do. But I would never do anything ON my KNEES. NEVER!

An THIS is exactly my motto for life.

Never go on your knees, because once you stand up again, you won’t be able to look yourself in the eye.

Every one of us has moments when reality falls down hard on us like a rock and it’s perfectly ok to feel bad then.

Crying. Despairing. Complaining. Being pissed of. Whimpering. Whining. It’s all OK. But in the end you have to put a limit to this. Sure, you might go back to it for a little while longer, but there has to be some limit after which you just have to get up and move on!

It doesn’t matter whether it’s losing your eyesight, spraining your ankle, allergy or feeling down in a tar-black hole… Never spend your whole day in pyjamas. No matter how bad it is, get up and get dressed. If you wear a crown you need a proper outfit to match: shorts with cloud or sheep pattern are not something a queen would wear. This is what I tell myself when I want to curl up into a ball and stay under my duvet. Always wear your invisible crown.

When I was going to the hospital, Ania was helping me. I heard her shout downstairs:

“Don’t forget your makeup!”

“But Ania, my eye is sick. I can’t do makeup.”

“And what about the foundation? Or blush? You have to look good when you finally decide that you want to see yourself in the mirror again.”

In the end, I took my blush but didn’t take my pyjamas.

“You know what? If more patients came here in green dresses such as yours maybe they would get out of here sooner,” said the nurse, who had no problem with my almost-royal outfit straight from an Uruguayan “fashion boutique”.

If we focus on why, what for, why me, why now, what now and what’s going to happen, it becomes a habit, clips our wings and is totally fruitless – AND WE HAVE TO STOP IT IMMEDIATELY.

No need to look under or at your feet or to look back – you only need to look forward. I really hate pity.

During that time when I couldn’t see, I was thinking about many things, places and people, but there was one special place and special people I thought about the most because I could communicate with them only with my eyes. It’s rare for me to travel to places where I can’t speak any of the 4 or 5 languages that I know, but the natives from Venezuelan Delta not only don’t speak Spanish, but barely talk at all. Even among themselves.

image1 (1)

image1 (2)

image1 (3)

image2

They also don’t use eyeglasses. The only ones they have are those lost by tourists and they think they are toys. I forgot about my sunglasses there too, because when I had them on, children walked away from me. They didn’t know what I felt or thought and since they didn’t know my intentions they preferred to stay away.

image3 (1)

image3 (2)

image3

image4 (1)

Their limitless joy of life and curiosity about everything happening around them (and there wasn’t much, at least from my point of view and probably yours as well) was fascinating to me.

image4 (3)

image4

[wysija_form id=”2″]

Powiązane wpisy:

All we need is LOVE not common age, values, job, race, religion and other superficial bullshit, Antarctica zachód słońcaAcceptance is like a smack in the face and I don’t want to turn the other cheek I definitely prefer plastic surgeons than Photoshop #chapter1 A lesson learned while threatened with a weapon – what I learned about myself
0 komentarz
0
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrEmail

Zostaw komentarz Anuluj odpowiedź

Zapisz moje imię i nazwisko, adres e-mail i witrynę w tej przeglądarce, aby następnym razem skomentować.

psychomama_Julia

Tak bardzo kocham psychologię, że zrobiłam z niej integralną część mojego życia – jestem psychologiem i badaczem. Moją życiową misją jest przekonanie do filozofii #ParentsFirst. Chcę pokazać dzięki naukowym danym, że troska o siebie nie tylko nie jest egoistyczna, ale jest miarą tego, jak bardzo kochasz swoje dzieci. Bo nie ma szczęśliwych dzieci bez szczęśliwych rodziców!

Może Ci się spodobać

3 pieces of advice for...

20 stycznia 2016

3 love advice from couple...

14 stycznia 2016

6 pairs of eyes and...

4 grudnia 2015

A lesson learned while threatened...

3 grudnia 2015

Why do we leave happiness...

21 listopada 2015
wcześniejszy post
Beauty is in the eye of the beholder
następny post
Things that I didn’t know about when falling from 4 thousand metres

O NAS

O NAS

#ParentsFirst

Tak bardzo kocham psychologię, że zrobiłam z niej integralną część mojego życia – jestem psychologiem i badaczem. Moją życiową misją jest przekonanie do filozofii #ParentsFirst. Chcę pokazać dzięki naukowym danym, że troska o siebie nie tylko nie jest egoistyczna, ale jest miarą tego, jak bardzo kochasz swoje dzieci. Bo nie ma szczęśliwych dzieci bez szczęśliwych rodziców!

Instagram

Odwiedź nas tu

Facebook Twitter Instagram Pinterest Youtube

Ostatnie posty

  • Czy feminizm zabija ojców?

    28 września 2022
  • 13 wskazówek jak rozmawiać z dziećmi o wojnie.

    25 marca 2022
  • Matcha Talks – książka dla ludzi myślących –  już w sprzedaży.

    16 grudnia 2021

Kategorie

  • BOOKS
  • CHILD FIRST
  • EXPERT TALKS
  • KSIĄŻKI
  • LOVE FIRST
  • LOVE MONDAYS
  • MATCHA TALKS
  • ME FIRST
  • MENTOO
  • PARENTS FIRST
  • PSYCHO LIFE
  • REKOMENDACJE

psychomama_julia

psychomama_julia
#matchatalks: CZY JA WYGLĄDAM JAK TWÓJ TERAPEUTA #matchatalks: CZY JA WYGLĄDAM JAK TWÓJ TERAPEUTA?

Jeśli mnie nie lubisz, coś Ci się we mnie nie podoba – to ok, ale ja nie muszę o tym wiedzieć.
Zachowaj to dla siebie lub dla swojego terapeuty. Ja nim nie jestem.

Możesz się zwierzyć koleżance, przyjaciółce czy mężowi. Pisanie komentarzy obcym ludziom w internecie jest słabe.

Jest oznaką złego wychowania i braku kultury osobistej.
Tak chcemy wychować nasze dzieci?

Mam nadzieję, że nasze plemię ma większe ambicje.

Uważacie, że każdemu w sieci można napisać co nam się podoba? Czy w sieci kultura osobista już nie obowiązuje?

––––––––––––––––––––––––––––––––––——
Matcha Talks 1 to zbiór 33 psychologiczno-egzystencjalnych historii, które pomogą zmienić perspektywę i zobaczyć pewne współczesne zjawiska trochę inaczej, niż widzą je wszyscy.
Napisana w bezkompromisowy i nieprzepraszający sposób. 

Matcha Talks jest dla nonkonformistów, współczesnych gladiatorów, którzy się nie zgadzają na ramy, łatki, etykiety, konwencje czy polityczna poprawność.

JUŻ DOSTĘPNA W NOWYM ROZMIARZE

⚡️Skomentuj słowem MATCHA 1 jeżeli chcesz dostać link do książki Matcha Talks 1.⚡️

Jestem Julia (psychomama) i razem z Fergusem (psychodaddy) promujemy filozofię Parents First – bo bez szczęśliwych i silnych rodziców – nie ma szczęśliwych i silnych dzieci!

Więcej praktycznej wiedzy na temat psychologii rodzicielstwa oraz prawdziwej równości:
.
.
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia 
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia 
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia 
.
.
#terapueta #psycholog #komentarze #opinia #zwierzenia #kulutra #kulturaosobista #dobrewychowanie
#ParentsFirst: WYBACZANIE TO SŁABOŚĆ CZY NAJWIĘKSZA SIŁA?

Wybaczanie w związku jest kluczowym elementem budowania trwałej i zdrowej relacji.

Każdy z nas popełnia błędy, dlatego umiejętność wybaczania partnerowi pomaga przezwyciężyć trudne chwile i wzmacnia więź. 

Ważne jest, aby wybaczenie było szczere i oparte na zrozumieniu, a nie jedynie na chęci uniknięcia konfliktu. 
Nie oznacza to jednak zapominania o problemach – wybaczając, dajemy sobie i partnerowi szansę na naukę z popełnionych błędów. 

Ostatecznie wybaczenie może prowadzić do głębszego porozumienia i większej dojrzałości emocjonalnej w relacji.

Wybaczanie pozwala nam na własne oczyszczenie i nietrzymanie w sobie negatywnych emocji.

Ta kompetencja jest dobra w każdej relacji, nie tylko z partnerem.

Potraficie wybaczać? Czy nosicie w sobie złość?

—————————————————————
#ParentsFirst – to nowy sposób myślenia o rodzicielstwie.
Więcej wskazówek i dowodów na to, że troska o siebie, o swój rozwój, o swoje marzenia, o swoje emocje – to obowiązek, a nie przywilej rodziców – znajdziesz w książce PARENTS FIRST. 
Szczęśliwi rodzice = szczęśliwe dzieci.

⚡️Skomentuj słowem PARENTS jeżeli chcesz dostać link do książki Parents First.⚡️

Jestem Julia (psychomama) i razem z Fergusem (psychodaddy) promujemy filozofię Parents First – bo bez szczęśliwych i silnych rodziców – nie ma szczęśliwych i silnych dzieci! 

Więcej praktycznej wiedzy na temat psychologii rodzicielstwa oraz prawdziwej równości:
.
.
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia
.
.
#wybaczać #wybaczanie #złość #agresja #frustracja #kłótnia #niepowodzenie #zawód #smutek #rozczarowanie
#matchatalks: Moja koleżanka kiedy proponowali je #matchatalks: Moja koleżanka kiedy proponowali jej coś co ona uznała za niegodne jej zawsze mówiła: jestem uczulona na plastik.
Nigdy się nie zgadzała na nic, co nie było najwyższej jakości, bo uważała ze jakość jej życia składa się z jakości jej codziennych wyborów.

3 razy korporacje próbowały kupić moją firmę badawczą. 
3 razy chciałam ją sprzedać dopóki w negocjacjach nie pojawiło się sformułowanie: ale aby się to opłacało, musimy obniżyć standard (czyli jakość) realizowanych badań oraz raportów.

Każdy może robić badania – to nie jest wiedza tajemna. Jedyny sposób przetrwania dla takich małych firm jak ja – to była wybitna jakość i to mój jedyny sposób, żeby przeżyć moje życie.

Kiedy Fergus stworzył jedną z najdroższych kampanii w historii IBM zapytali go, jak on, jako dyrektor kreatywny tej kampanii, daje radę sobie z presją tego, że tworzy reklamę za 10 mln.

A on powiedział, że: „zawsze czuje taką samą presję – nie większą nie mniejsza, bo liczy się pomysł a nie pieniądze. 
Tak samo się denerwuje kiedy tworzę kampanie za 100 tys. jak kiedy tworzę za 10 mln.”
Więc czuję presję nie wydawanych pieniędzy,
ale presję czy dowiozę jakość.
Bo to jedyne co ma dla mnie znaczenie.”

Chciałam zachęcić nas wszystkich do alergii na plastik. Na bylejakość.
I do zaprzestania wyścigu, jeżeli on obniża jakość naszego życia czy naszej pracy.

Bo ważne jest żeby móc sobie spojrzeć w lustro.

Co Wy myślicie na temat doskonałości? Na temat jakości?
W których obszarach Wam brakuje jakości najbardziej?
––––––––––––––––––––––––––––––––––——
Matcha Talks 1 to zbiór 33 psychologiczno-egzystencjalnych historii, które pomogą zmienić perspektywę i zobaczyć pewne współczesne zjawiska trochę inaczej, niż widzą je wszyscy.
Napisana w bezkompromisowy i nieprzepraszający sposób. 

Matcha Talks jest dla nonkonformistów, współczesnych gladiatorów, którzy się nie zgadzają na ramy, łatki, etykiety, konwencje czy polityczna poprawność.

JUŻ DOSTĘPNA W NOWYM ROZMIARZE

⚡️Skomentuj słowem MATCHA 1 jeżeli chcesz dostać link do książki Matcha Talks 1.⚡️

#jakość #praca #wykonanie #szkodażycianabylejakość #pasja #wiedza #sukces #inspiracja #motywacja #rozwój #perfekcjonizm #doskonałość #standardy
#ParentsFirst: CZY TO OK CAŁOWAĆ DZIECKO W USTA? #ParentsFirst: CZY TO OK CAŁOWAĆ DZIECKO W USTA?

Pewne decyzje rodziców są decyzją rodziców. I naprawdę nikomu nic do tego.

„No ja bym tak nie mogła”.
– No może Ty byś nie mogła, ale co mnie to obchodzi?

Pisanie komentarzy dla samego pisania nie ma większego sensu, zupełnie nic nie wnosi. A że masz prawo do własnej opinii? Masz również prawo jej nie wygłaszać :)

Ohydne jest sugerowanie innym złych zamiarów i intencji. Obce osoby poza tym co widzą lub przeczytają nic więcej nie wiedzą. Nie wiedzą jakie są relacje miedzy dwoma osobami, na co się umówiły lub nie, jakie mają zwyczaje.

Też czujecie się osaczeni przez poprawność polityczną i że tak mnóstwo osób narzuca co jest właściwe a co nie?

Ps. Skomentujcie słowem JULIA i wyślę Wam link do sytuacji Julii Roberts z Travisem.

––––––––––––––––––––––––––––––––––——
Matcha Talks 1 to zbiór 33 psychologiczno-egzystencjalnych historii, które pomogą zmienić perspektywę i zobaczyć pewne współczesne zjawiska trochę inaczej, niż widzą je wszyscy.
Napisana w bezkompromisowy i nieprzepraszający sposób. 

Matcha Talks jest dla nonkonformistów, współczesnych gladiatorów, którzy się nie zgadzają na ramy, łatki, etykiety, konwencje czy polityczna poprawność.

JUŻ DOSTĘPNA W NOWYM ROZMIARZE

⚡️Skomentuj słowem MATCHA 1 jeżeli chcesz dostać link do książki Matcha Talks 1.⚡️

Jestem Julia (psychomama) i razem z Fergusem (psychodaddy) promujemy filozofię Parents First – bo bez szczęśliwych i silnych rodziców – nie ma szczęśliwych i silnych dzieci!

Więcej praktycznej wiedzy na temat psychologii rodzicielstwa oraz prawdziwej równości:
.
.
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia 
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia 
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia 
.
.
#poprawnośćpolityczna #zachowanie #właściwe #opinia #komentarze #zamiar #intencja #zastraszenie #hejt #hejter #wybory #decyzje
#Parentsfirst: Powinna powstać taka dyscyplina ol #Parentsfirst: Powinna powstać taka dyscyplina olimpijska – samobiczowanie się matek‼️

Myślę, że walka byłaby dosyć wyrównana.
Bo każda z nas najczęściej zasługuje na złoto.

Powinnyśmy się tutaj uczyć od naszych mężczyzn – robią swoje, najlepiej jak mogą i dalej się zajmują sobą.
A my, zamiast napić się matchy, wina, zjeść czekoladkę – w spokoju i przyjemności – wyciągamy bicze i zaczynamy sesje autotorturowania się.
Nikt nie narzeka, nikt nie umiera, nikt nie jest nieszczęśliwy, ale my i tak znajdziemy powód, dla którego zasługujemy na karę.
Karę za bycie człowiekiem, czyli istotą z założenia niedoskonałą, kruchą, delikatną i emocjonalną.

Kobieta to nie czołg.
Nie robot.

A dziecko nie jest jak jajko. Więc, nie – nie będzie miało  traumy do końca życia, bo Ty nie lubisz się z nim bawić czy spóźniłaś się na jego przedstawienie…

Czym Wy się zadręczacie❓
Jakie są Wasze zdarte płyty❓
Jak sobie z nimi radzicie❓

Komentujcie! Tu sami swoi. Cokolwiek myślisz o sobie – pewnie każda z nas tak też myślała.

—————————————————————
#ParentsFirst – to nowy sposób myślenia o rodzicielstwie.
Więcej wskazówek i dowodów na to, że troska o siebie, o swój rozwój, o swoje marzenia, o swoje emocje – to obowiązek, a nie przywilej rodziców – znajdziesz w książce PARENTS FIRST. 
Szczęśliwi rodzice = szczęśliwe dzieci.

⚡️Skomentuj słowem PARENTS jeżeli chcesz dostać link do książki Parents First.⚡️

Jestem Julia (psychomama) i razem z Fergusem (psychodaddy) promujemy filozofię Parents First – bo bez szczęśliwych i silnych rodziców – nie ma szczęśliwych i silnych dzieci! 

Więcej praktycznej wiedzy na temat psychologii rodzicielstwa oraz prawdziwej równości:
.
.
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia
.
.

#onetribe #samiswoi #mamaitato #rozwój #rodzicielstwo #psychologia #samobiczowanie #dyscyplinaolimpijska #odpuść #odpuśćsobie #emocje #akceptacjasiebie
#ParentsFirst: NIE ODDYCHAJ, NIE MURGAJ, ZNIKNIJ #ParentsFirst: NIE ODDYCHAJ, NIE MURGAJ, ZNIKNIJ

Są takie dni, że wszystko nas wkurza, drażni i wyskoczyliśmy przez okno. Jesteśmy przepracowani, przebodźcowani, zestresowani, niedospani.

Naszym dzieciom również to się zdarza. Bywają marudne, poirytowane i często odbija się na mamie lub tacie.

Okażcie wiele zrozumienia swoim dzieciom, bo nie potrafią jeszcze dobrze nazywać swoich emocji.

To nic złego nie musi oznaczać i z pewnością nie, że jest niegrzeczne.

Wasze dzieci też się na Was złoszczą? Jak sobie wtedy radzicie?

—————————————————————
#ParentsFirst – to nowy sposób myślenia o rodzicielstwie.
Więcej wskazówek i dowodów na to, że troska o siebie, o swój rozwój, o swoje marzenia, o swoje emocje – to obowiązek, a nie przywilej rodziców – znajdziesz w książce PARENTS FIRST. 
Szczęśliwi rodzice = szczęśliwe dzieci.

⚡️Skomentuj słowem PARENTS jeżeli chcesz dostać link do książki Parents First.⚡️

Jestem Julia (psychomama) i razem z Fergusem (psychodaddy) promujemy filozofię Parents First – bo bez szczęśliwych i silnych rodziców – nie ma szczęśliwych i silnych dzieci! 

Więcej praktycznej wiedzy na temat psychologii rodzicielstwa oraz prawdziwej równości:
.
.
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia
.
.
#złość #zdenerwowanie #frustracja #złedni #emocje #stres #drażliwość #zrozumienie #psychologiadlarodziców #psychologiadziecka
#MeFirst: MOJE SPOSOBY NA SELF-CARE Dostaję od W #MeFirst: MOJE SPOSOBY NA SELF-CARE

Dostaję od Was mnóstwo pytań jak dbam o skórę, o włosy. 

Ten reel jest raczej mało psychologiczny. Choć self-care i rytuały są dla nas bardzo potrzebne i ważne.

Tutaj krótka zajawka, a na YouTubie dłuższy film. Skomentujcie WŁOSY i wyślę Wam link do nagrania.

Jeżeli będziecie chcieli to mogę udostępnić Wam jeszcze film czym się maluje. Dajcie znać :)

———————————————————————
W ramach self-care polecam Wam również czytanie Matcha Talks 1.
Matcha Talks 1 to zbiór 33 psychologiczno-egzystencjalnych historii, które pomogą zmienić perspektywę i zobaczyć pewne współczesne zjawiska trochę inaczej, niż widzą je wszyscy.
Napisana w bezkompromisowy i nieprzepraszający sposób. 

Matcha Talks jest dla nonkonformistów, współczesnych gladiatorów, którzy się nie zgadzają na ramy, łatki, etykiety, konwencje czy polityczna poprawność.

JUŻ DOSTĘPNA W NOWYM ROZMIARZE

⚡️Skomentuj słowem MATCHA 1 jeżeli chcesz dostać link do książki Matcha Talks 1.⚡️

Jestem Julia (psychomama) i razem z Fergusem (psychodaddy) promujemy filozofię Parents First – bo bez szczęśliwych i silnych rodziców – nie ma szczęśliwych i silnych dzieci!

Więcej praktycznej wiedzy na temat psychologii rodzicielstwa oraz prawdziwej równości:
.
.
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia 
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia 
Obserwuj ➡️➡️➡️➡️ @psychomama_julia 
.
.
#piękno #włosy #skóra #makijaż #beauty #kosmetyki #polecajki #self-care #dbamosiebie
MATCHA TALKS LIVE: Afera BLAKE pokazuje kondycję MATCHA TALKS LIVE: Afera BLAKE pokazuje kondycję naszego świata. Jego frustracje i jej upadku tych komu się dobrze wiedzie. 

Dajcie znać co o tym myślicie 

—— 
matcha talks 2 jets poświęcona krytycznemu myśleniu i lepszemu rozumieniu co się dzieje we współczesnym świecie.

Skomentuj słowem MATCHA1 a wyślę ci link
Chcę zobaczyć więcej Dołącz do plemienia

  • Facebook
  • Instagram
  • Youtube
  • Email
  • Polityka prywatności

ALL RIGHTS RESERVED Copyright © 2021 Julia Izmalkowa


Wróć na górę
psychomama
  • O NAS
  • PARENTS FIRST
    • LOVE FIRST
    • ME FIRST
    • CHILD FIRST
    • LOVE MONDAYS
    • MENTOO
  • REKOMENDACJE
  • KSIĄŻKI
  • MATCHA TALKS
  • EXPERT TALKS
  • SKLEP

CZYTAJ TAKŻEx

Everyone has their own 5 minutes

11 listopada 2015

Acceptance is like a smack in the face and I...

13 września 2015

There is one thing I love more than the Latino...

26 października 2015